صبحی ابری است  ٬تاکسی می ایستد ٬ سوار میشوم  و با راننده و یک آقای دیگر که به خوبی فاصله اش را بامن حفظ کرده  :) و مرد جلویی میشویم چهار نفر ....  چیزی از رادیو نمی شنوم فقط این جمله ی رادیو ورزش را در مورد  محدوده ی سقفی که روی سر ورزشکارهاست متنی رو می گفت:    دونده سقفش بی نهایت است  و بی نهایت و آهنگی شبیه فیلم زیبای فرانسوی امیلی یا آمِلی را  پخش کرد و من  توی تاکسی  همینطور که به ارتفاع خونه های چند طبقه به پنجره ها و سقف هاشون نگاه می کردم خودمو دونده ایی حس کردم که توی جنگلی ابری یا شاید با نم بارون  ، داره می دوه می دوه و می دوه ..... بدون سقف   تابی نهایت.....

 بعد  توی صف اتوبوس   به سپیدار های دوست داشتنی ام که هر روز صبح  بهشون چشم می دوزم  و توی دلم از شهرداری تشکر می کنم که  این چشم انداز بزرگ سیمانی و غم انگیز روبرو رو  پر از سپیدار و تبریزی کرده و  و تا قله ی  دماوند پر برف امتداد داده  با آسمانی  آبی با دو لکه ابر سفید ... .

 ومن در عجله و شتاب صبحگاهی  مردم تهران  با آرامش  به  صدای پیچیدن باد در برگهای سپیدارها گوش می دهم و فقط من  میدانم  آن بوته هایی که پایین سپیدارها کشیده شده اند چه هستند؟ فقط من شاید درک کنم این پایین پر از تمشک است و یکی دوتا لونه ی پرنده و چند تا  گل وحشی آبی و پیچک های جنگلی .. نقاش آنها را تصویر نکرده اما همه را می بینم  . حتی مزرعه ی کوچکی پشت اون درختها  پشت پرچین های چوبی که کدو و لوبیا و گوجه کاشته اند...

دست می کشم به چتری که در کیف گذاشته ام و ذوق می کنم  و دلم غنج می رود برای باران .... دیشب سپیدارها حسابی آب خورده اند و حالا انگار شاداب ترند... اتوبوس می آید و من نمی دانم چرا اینفدر خوشحالم که حتی دوست دارم به دختری که  با چشمانی غمگین به شیشه تکیه داده بگویم  چقدر چشمهایش زیباست  ...و بعد تصمیم میگیرم به دخترهایی  که  دوستیم بگویم در چهره  هاشان چه چیز زیبایی دارند مثلا به نون بگویم همیشه از دستهایش و چشمان درشتش خوشم می اومده یا به الف که موهایش را دوست می داشتم یا - ز -که آرامشش را  .... اتوبوس به مقصد می رسد...

  * وای خدای من رعد و برق میزند الان

 گفته باشم من همیشه اینقد خوشحال و خوش و خرم نیستما مثلا ترافیک حاصل از باران را هم می بینمااااا :)